| Esperanto Day |
[Dec. 15th, 2006|05:47 pm] |
Today is Esperanto Day. All over the world (a few) people will have parties and banquets. A few are also making bilingual posts in their blogs about the language problem.
I went to a meeting once, for an employer. It was in France, but only about half the people in the room were French. Two were from India. One was from China. One was from Germany, I think. I was the only native speaker of English in the room. But we spoke English.
In the US, one slogan for Esperanto is "Esperanto--the international language that works!" I think the idea is for the slogan to stand against the (rather common) notion that Esperanto is a failed experiment from long ago. It tries to get across the point that people use Esperanto successfully every day, all over the world.
It's a kind of magical feeling, the first time you go to an international Esperanto gathering. There are people from all over the world, having no other common language, and yet communicating successfully in Esperanto. Esperantists try to describe that experience in way that non-Esperantists will understand, but usually just get blank looks in response.
A lot of people point to English as the "the international language." Esperantists will point out that English is a pretty poor international language. It's hard to learn for a non-native speaker (and very hard to learn well). It carries a lot of social and political baggage as the language of England and the United States.
So my meeting where the Europeans and the south-Asians and the east-Asians and I all spoke English was interesting. In a sense, English "works" as an international language too.
What struck me, though, was how it worked. It worked easily for me, but with varying amounts of difficulty for the other people in the room (some of whom clearly didn't understand what was being said and would have to get filled in later). It worked because the ability to speak English is a factor in getting hired. It works because in countries all over the world, schools teach English (at great expense).
What struck me was how much better off everyone (except maybe me) would have been using Esperanto. The non-native speakers could have learned Esperanto in a fraction of the time and at a fraction of the cost of learning English. We would have been on an equal footing in the meeting, rather than me speaking my native language and them all speaking a foreign one.
But if you try to explain that non-Esperantists, you just get a blank stare. Everyone knows Esperanto was an experiment that failed long ago.
Hodiaŭ estas Esperanto-Tago. Tutmonde (malmutaj) homoj festos kaj festenos. Iom ankaŭ afiŝos dulingve en iliaj blogoj pri la lingvo-problemo.
Mi iam ĉeestis kunsidon, por dunganto. Ĝi estis en Francujo, sed nur duono da la homoj en la ĉambro estis francoj. Du venis el Bharato. Unu venis el Ĉinujo. Unu venis el Germanujo, laŭ mia memoro. Mi estis la sola denaksa angla parolanto. Sed, ni parolis la angla.
En Usono, unu slogano por Esperanto estas "Esperanto--la internacia lingvo kiu funkcias." La slogano staru kontraŭ la (sufiĉe tipa) ideo, ke Esperanto estas malsukcesa eksperimento de antaŭaj tagoj. Ĝi penas klarigi la punkton, ke homoj uzas Esperanton sukcese ĉiutage, tutmonde.
Estas sorĉa sento, la unua fojo vi iras al internacia esperanta kunveno. Jen homoj de ĉie en la mondo, kun neniu alia komuna lingvo, tamen ili komunikas sukcese en Esperanto. Esperantistoj provas priskribi tiun senton, sed ricevis nur gapaj rigardoj.
Multaj homoj montras al la angla kiel "la internacia lingvo." Esperantistoj diros, ke la angla estas sufiĉe malbona internacia lingvo. Ĝi estas malfacila por lerni (kaj tre malfacila por lerni bone). Ĝi portas la socia kaj politika ŝarĝo de ĝia stato kiel la lingvo de Angulo kaj Usono.
Do, mia kunsido, kie la eŭropanoj kaj sudasianoj kaj orientasianoj kaj mi ĉiuj parolis en la angla estis interesa. En sensco, la angla ankaŭ "funkcias" kiel internacia lingvo.
Kio frapis min, tamen, estis kiel ĝi funkciis. Ĝi funkciis facile por mi, sed pli-malpli malfacile por la aliaj homoj en la ĉambro (iom da ili klare ne komprenis, kaj bezonus klarigon poste). Ĝi funkciis ĉar la kapablo por paroli la anglan estas faktoro por dungado. Ĝi funkciis ĉar en landoj ĉie en la mondo, lernejoj instruas la anglan (je granda kosto).
Kio frapis min estis kiom pli bone ĉiu (krom eble mi) estus uzante Esperanton. La ne-denakska parolantoj povus lerni Esperanto en multe malplia tempo kaj je multe malplia kosto. Ni starus je sama nivelo, anstataŭ mi parolante denaske kaj ili dualingve.
Sed, se vi provas klarigi tion al non-Esperantistoj, vi nur ricevos gapan rigardon. Ĉiu scias, ke Esperanto estis praeksperimento, kiu jam malsukcesis. |
|
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
bradipo's journal